Hemşire denildiği zaman dudaklar bükülür,en hak edilmez yorumlar  

yapılır,kimine göre doktorun sağ kolu, kimine görede el altıdır.

Bu mesleği icra eden insanların bayan olması sebebiyle çeşitli

fantezilere konu olur.Sabah gazetenizi okumak için açarsınız içinde 

baş kahramanın hemşire olduğu abuk sabuk bir fıkra okursunuz.

Kimi dinleseniz bir hemşire anısı vardır  ve bu genellikle kötü bir

anıdır.Ya hemşire canını acıtmıştır,ya azarlamıştır ya hiç ilgilenmemiştir.

       Size bu yazıyı bir hastaneden yazıyorum.Evet bende bir hemşireyim.

 Üniversite mezunu,onkoloji-kit hemşiresiyim.Bizim 

sevisimize kanserli hastalar yatıyor.Düşünsenize kansersiniz.Yeryüzünde

 çaresi henüz bulunamamış bir hastalığın pençesindesiniz.İyi  

bir hekime canınızı emanet etmişsiniz.Peki ya hemşire bu işin neresinde?

hekiminiz tedavinizi belirler,24 saatin herhangi bir diliminde 

yanınıza gelip sıkıntılarınızı dinler.

Hemşirenizden değişen sağlık durumunuzu öğrenir ve orderınıza

 gerekli ilaçları ekler.

      Geriye kalan tüm ihtiyaçlarınızda yanınızda hemşireniz olacaktır.

'bakım ve tedavinizden sorumlu olan insan'.Temizliğiniz,yeme-içme-

niz,hayati bulgularınız,uyku hijyeniniz v.s v.s hepsinde yanınızdadır.

Ağlarken size mendil uzatan el olur,konuşmak istersiniz sırdaşınız olur,

susmak istersiniz yalnızca susmak duvar olur,öfkelenirsiniz ölümedir

 isyanınız sizi dinginleyen ket olur.En umulmaz durumlardan umut çıkarır,

kendi anne babası  kardeşi gibidir her odada yatan...

              Ben her gece yatağıma girdiğimde ömrümü serviste yatan hasta

 insanlara paylaştırdığımı hayal ediyorum.Kimse ölümü hak etmiyor,ölüm

kimseye yakışmıyor.Anne babamın anlamı daha başka benim için.

Bana kötülük yapmış herkesi bağışlayabilecek olgunluğa eriştim.

Rüyalarıma giriyorlar.Sokakta yürürken daha bi ciddi olmak zorunda

 hissediyorum  kendimi,hayat o kadar acımasız ki;ciddiye aldığımı görsün 

istiyorum.Hergün değişen bilginin peşinde koşuyorum,daha fazla nasıl 

faydam olabilir,bunun sorumluluğunu taşıyorum.Yalnızca hastalar 

değil birde onların yakınlarını görmelisiniz;çocukları,anne-babaları,eşleri,

kardeşleri...Hepsi ortak acıyı yaşıyor.

Bizde onlardan biriyiz,aileden herhangi biri.

             Blogumun başlığına 'başkaları için yaşayanlar'yazdım.

Bu meslek gerçekten içinde insana sevgi olmadan yapılamayacak

 sayılı mesleklerden.Biz bazı günler üzülüyoruz,başka insanlar için.

Biz bazı günler seviniyoruz,biri evine iyileşerek gittiği için.

Biz bazı günlerde ağlıyoruz,birisi hayatını kaybettiği için.

Biz onların yanında olmak istedik,sevinçte ve kederde,ölümde 

ve sağlıkta.biz başkaları için yaşamayı seçtik,küçük

 boşluklara kendi hayatlarımızı sıkıştırarak....